tirsdag 24. februar 2015

Slik er det for dinosaurar å bevega seg inn i det nye. Med forsiktige klovar, eller kva dei no hadde. VIL VAKA er noko som alltid er, og som alltid har vore. Dette ønsket om at verda skal høyra og sjå kven ein er. Det vil mellom anna bryta gjennom på Torsdagsøy 21. juni i år. I ein tekst som forsøker å forklara litt meir lyder det slik:

Det finns ein bete kunst i alle menneske. Og det er ikkje berre dei som kallar seg kunstnarar som bruker denne beten, men kanskje bruker dei den litt oftare. 
Kva er så denne beten?






Eg var ute og gjekk her ein dag, og eg gjekk ned til ei veit i nærleiken av eit vatn. Eg sto der ei stund, og plutseleg gjekk det opp for meg at eg ikkje eigentleg hadde sett 

Små strå som bivra i straumen
Det svarte laget av jord og stein i kanten av veita
Ein tannkost og eit heilt lite tre som låg på botn
Korleis verda spegla seg i det mørke vatnet
Himmelen over

Omtanken gjorde at eg såg på ein anna måte.
Å sansa og tenka med omtanke er beten kunst som finns i alle menneske. Denne kunsten er så vevd inn i det kvardagslege at det er lett for at den blir der. Men så finns det noko i oss som vil vaka. Og desse ringane som oppstår i området rundt, dei kan føra til noko godt. For oss sjølve, og for andre. Noko stort eller smått, slik har det alltid vore.

Cecilie Anna

Ingen kommentarer:

Legg inn en kommentar